انتخاب میان چمن طبیعی و مصنوعی، تصمیمی فنی و اقتصادی است که بر نوع بازی هم اثر می‌گذارد.
رفتار توپ
سطح مصنوعی معمولاً یکنواخت‌تر است: توپ قابل پیش‌بینی‌تر می‌غلتد و سرعتش کمتر افت می‌کند. چمن طبیعی بسته به رطوبت، کوتاهی علف و وضعیت زمین، رفتار متغیرتری دارد.
این یکنواختی هم مزیت است و هم نه — بعضی تیم‌ها از نایکنواختی زمین به‌عنوان بخشی از بازی خود استفاده می‌کنند.
بار وارد بر بدن
سطح مصنوعی معمولاً سفت‌تر است و ضربه بیشتری به مفاصل منتقل می‌کند. از سوی دیگر، میزان چسبندگی کفش به زمین در آن بیشتر است که می‌تواند بر حرکات چرخشی اثر بگذارد.
نسل‌های جدیدتر چمن مصنوعی با لایه‌های ضربه‌گیر، این تفاوت را کم کرده‌اند، اما حذف نکرده‌اند.
نگهداری و هزینه
- طبیعی — هزینه اولیه کمتر، نگهداری مداوم و پرهزینه، محدودیت در تعداد ساعات استفاده
- مصنوعی — هزینه اولیه بالا، نگهداری کمتر، امکان استفاده تقریباً نامحدود
برای باشگاهی که زمینش باید روزانه چند ساعت برای رده‌های پایه هم استفاده شود، مصنوعی معمولاً تنها گزینه عملی است.
اقلیم
در مناطق خشک و گرم، نگهداری چمن طبیعی به آب زیادی نیاز دارد. این عامل، در بسیاری از تصمیم‌گیری‌ها وزن اصلی را دارد — فارغ از ترجیح فنی.
استاندارد رقابت‌ها
رقابت‌های مختلف الزامات متفاوتی دارند و بعضی برای سطوح مصنوعی گواهی کیفیت مشخصی می‌خواهند. باشگاهی که قصد صعود دارد، باید این الزامات را پیش از سرمایه‌گذاری بررسی کند.
دیدگاهتان را بنویسید