پیش‌فصل تنها دوره‌ای است که مربی می‌تواند بدون فشار نتیجه هفتگی، روی پایه‌های بدنی و تاکتیکی کار کند. ساختارش معمولاً در چهار مرحله طراحی می‌شود.
مرحله اول — بازیابی
پس از استراحت پایان فصل، بدن بازیکن از سطح آمادگی مسابقه فاصله گرفته است. چند روز اول صرف ارزیابی، تست‌های پزشکی و بازگرداندن تدریجی بار تمرین می‌شود. شروع ناگهانی با شدت بالا، رایج‌ترین مسیر مصدومیت در این دوره است.
مرحله دوم — ساخت پایه
تمرکز روی استقامت هوازی و قدرت پایه. حجم تمرین بالا و شدت متوسط است. این مرحله پایه‌ای می‌سازد که تیم بتواند در ادامه فصل شدت را تحمل کند.
مرحله سوم — شدت و تاکتیک
حجم کم می‌شود و شدت بالا می‌رود. تمرین‌ها بیشتر با توپ و به‌شکل بازی‌های کوچک انجام می‌شود تا همزمان بار بدنی و الگوی تاکتیکی تمرین شود. بازی‌های دوستانه از اینجا شروع می‌شوند.
مرحله چهارم — تیز شدن
در هفته آخر، بار تمرین پایین می‌آید تا بدن بازیکن بازیابی شود و با حداکثر توان به بازی اول برسد. این مرحله اغلب دست‌کم گرفته می‌شود؛ تیمی که تا آخرین روز سخت تمرین کند، خسته به هفته اول می‌رسد.
اصل حاکم بر کل دوره ساده است: بار تمرین باید تدریجی بالا برود. جهش ناگهانی، چه در حجم و چه در شدت، خطر مصدومیت را به‌شکل محسوسی بالا می‌برد.
چرا بازی دوستانه مهم است
بازی تدارکاتی فقط برای آمادگی بدنی نیست. جایی است که مربی ترکیب‌ها را امتحان می‌کند، بازیکنان جدید با الگوها آشنا می‌شوند، و مشکلاتی که در تمرین دیده نمی‌شوند خودشان را نشان می‌دهند.
دیدگاهتان را بنویسید